به سادگی به هم آسیب می‌زنیم

ابراهیم جهانبخش

گفت­وگو با امیر معبد به مناسبت اجرای «اختیار» در گالری طراحان آزاد

اجراهای امیر معبد همیشه اجراهای بحث­انگیزی بوده­است. آخرین اجرای او با عنوان «اختیار» چندی پیش در گالری طراحان آزاد برگزار شد. معبد این بار یک اتاق کوچک میان گالری ساخته­‌بود. این اتاق یک در ورودی داشت و یک در خروجی. مخاطبان باید یک به یک وارد این اتاق تاریک می‌­شدند. در این اتاق فلاش­­های نور کار گذاشته شده بود که به خواست اجراگر زده می­‌شدند. بیرون ناین اتاق چیزی نبود جز چهار پروژکتور نور که فضای بیرون را بیش از حد معمول گالری­‌ها روشن کرده‌­بود و مخاطبانی که برای ورود به اتاق به انتظار ایستاده‌­بودند.

شکل­‌گیری یک اثر هنری را نمی­توان به یک دلیل خلاصه کرد. منطق وجودی یک اثر هنری از زمینه­‌های مختلفی برخودرار است ولی آیا می­توان گفت شکل اجرای «اختیار» واکنش است به اجرای قبلی­تان در گالری محسن؟ در آن اجرا ما با مخاطبانی روبه‌­رو بودیم که انگار می­خواستند با اجراگر مسابقه بدهند و به نوعی مسابقه خود نشان­‌دادن میان مخاطبان درگرفته­‌بود اما در اجرای اختیار شما مخاطب را تک به تک به محیط اجرا راه می­دهید. آیا در این اجرای اخیر به دنبال محیطی بودند که کنترل پیشتری روی مخاطب داشته باشید؟

نکته‌­ای که می­‌گویید حتما تاثیر داشته. ولی چیزی که کارهای من را شکل دهد، نوع زندگی­‌ای است که می­کنم. این اجراها بخشی از زندگی من هستند. هرکدام مربوط می­‌شوند به اتفاقاتی که در یک دوره از زندگی­‌ام در این اجتماع برایم رخ داده. به همین خاطر هم زمینه­‌های سیاسی جامعه در تصویری که مخاطب از این اجراها از زندگی من در این جامعه وام گرفته شده، این زمینه­‌های سیاسی جامعه را هم درخود دارد. اما دلیل این که می­‌خواستم این بار با مخاطب تنها باشم به این برمی­‌گشت که مدتی است به این فکر می­کنم که بسیاری از مشکلات و بحران­‌های اجتماعی ما ریشه در بحران­‌های فرد فرد آدم­های این جامعه دارد. تک­‌تک‌­مان مشکل داریم اگر آدم­های یک جامعه‌­های به لحاظ فرهنگی رشد نکنند آن وقت در جامعه شاهد مناسبت­های هرمی خواهیم بود. مثل مناسبات مرید و مرادی، سیستم نوچه­‌پروری. وقتی آدم­های یک جامعه نمی­‌خواهند این بیماری را بپذیرند در نتیجه در همه سطوح جامعه این شکل رفتاری را می­بینیم.

لطفا ایمیل خود را وارد کنید